|
De regenboogHet is 1 januari 2012. Ik lig op de bank en mijn gedachten gaan terug naar wat er het afgelopen jaar is gebeurt. Het was een bewogen jaar, waarin ik iets heb gepresteerd wat ik tot 2 jaar geleden niet voor mogelijk had gehouden dat ik het kon. Door het volbrengen van de Holland triathlon is een jeugddroom voor me uitgekomen. 10 uur en 25 minuten is een droomtijd voor mij, die ik me nooit voor mogelijk had gehouden. En dat met maar 1,5 jaar trainen. Toen mijn plan ontstond om de Holland triathlon te doen zat ik te kjiken naar een tijd onder de 12 uur. Volgende doel is om me te kwalificeren voor Hawaii in oktober. Dit moet gebeuren in Frankfurt op 8 juli. LEEF JE DROOM! Ik was tot een paar jaar geleden veel te behoudend om dit soort plannen te proberen uit te voeren. Angst om te falen denk ik en angst voor het onbekende. Nu zie ik dat anders gelukkig. Mocht het niet slagen dan is er geen man overboord. Dan heb ik wel een prachtige Ironman wedstrijd in Frankfurt in de benen en weer een ervaring rijker. Wat ik ook rijker ben gewore den afgelopen jaar is de regenboog. Ik begin er nu pas over en ik heb het er nog met niemand over gehad. Ik wou het moment een tijdje voor me houden, omdat het voor mij een prachtige ervaring was en een ander het misschien niet begrijpt. Toen ik in Almere aan de laatste 5 km's over de Gooimeerdijk begon stond ie aan de hemel. Recht boven Almere Haven waar de finish lag en waar mijn moment van geluk en glorie lag. Tranen rolden over mijn wangen toen ik hem zag. Ik wist zeker dat ik het ging halen en de zware beproevingen van 40 weken trainen in weer en wind schoten door mijn hoofd. Hoe kan het dat pijn en geluk zo dicht bijelkaar liggen, want ongeveer elke vezel in mijn lichaam deed zeer en smachtte naar rust. De laatste km's gingen in een roes. Pijn voelde ik eigenlijk niet meer, ik was verdoofd door een gelukzalig gevoel dat ik niet kan beschrijven. 2011 zal ik NOOIT vergeten. En ik krijg nog steeds bij elke regenboog het warme gevoel dat ik had toen ik hem in Almere zag. En ik heb de pot met goud gevonden die eronder lag..... OnderwegTerwijl de dagen korter, kouder en natter worden, worden mijn trainingsuren langer. In de winter wordt de basis gelegd en na enige haperingen kan ik me nu volledig richten op het "uithollen van de motor" De eerste test wees uit dat mijn fysieke toestand flink was afgenomen. Mijn VO2 max was hoog gebleven, maar ik verzuurde snel en de vetverbranding is momenteel nog niet goed ontwikkeld. Vetverbranding is een belangrijk element tijdens mijn wedstrijden, het levert immers veel meer energie op dan koolhydraten en ik heb er genoeg van bij me. Daar gaan we dus de komende maanden aan werken. Eind januari is de volgende test en dan zal er hopelijk een enorme verbetering zijn opgetreden. Dankzij een fysiek slechte week, waarin ik me enorm vermoeid voelde en een emotioneel slechte week door het overlijden van oma ging het nog niet gesmeerd. Ik moest vele trainingen laten schieten en doordat het werk in het casino me ook veel energie kostte (verklaard denk ik de enorme vermoeidheid) liep het niet zoals ik het eigenlijk voor ogen had. Ik ken mezelf echter goed genoeg om dan hard op de rem te trappen en mezelf rust te geven. Een week griep slaat je veel verder terug en daar zit ik helemaal niet op te wachten. Nadat we toch met een goed gevoel van onze lieve oma afscheid hebben genomen kon voor mij toch de trainingsarbeid opgevoerd worden. Afgelopen week alweer 13 uurtjes getraind en de komende weken zal dit niet anders worden. Mijn timemanagement is nog scherper geworden doordat ik nu weer fulltime in het casino werk, maar ik structureer nu wel de uren die ik steek in Sportmassage Heerenveen. 2 avonden en vrijdagmorgen en incidenteel in het weekend, maar dan eigenlijk alleen voor sporters.Afgelopen week heb ik nog een mooie deal gesloten met Jesper Hospes. Een groot Heerenveens sprinttalent die ik al enige malen had behandeld en die is ingegaan op mijn voorstel tot sponsoring. Een win winsituatie en ik hoop mijn steentje bij te kunnen dragen op zijn weg naar de top. Ik weet zeker dat hij hier kan komen. Hij heeft dit al bewezen met zijn 3e plaats op de 500 m. tijdens de WC in Heerenveen, maar hij zit nog lang niet tegen zijn plafond. Zou toch mooi zijn dat ik de benen van een wereldkampioen mag masseren! Komende periode zal koud en nat worden en ik ga daarvan genieten. Hoe minder mensen door het slechte weer op de fiets zitten, hoe mooier ik het vind... Elk probleem is een nieuwe uitdaging.. Een nieuwe startNa een heerlijke vakantie in de Algarve met mijn vrouw direct na Almere en een rustperiode van 2 maanden ben ik weer begonnen met de trainingen. Trainingen die mij moeten brengen naar het volgende doel: Ironman Frankfurt op 8 juli 2012. Het lijkt ver weg, maar zoals Marianne Vlasveld het onlangs omschreef: het is nog maar 13+13 +10 weken. Doel in Frankfurt is kwalificatie voor IM Hawaii. Het heiligdom in de triathlonsport. Het Wimbledon van het tennis, Het St. Andrews van het golf. Streeftijd in Frankfurt is 9 uur 45. Dat betekend dat er dus 40 minuten af moeten van mijn tijd in Almere. Ik ben van mening dat ik 20 minuten kan pakken met het zwemmen, 10 min met fietsen en 20 met lopen. Dat is dus 50 minuten. Heb ik nog een beetje speling dus. In 2010 zou 9:56 genoeg zijn voor kwalificatie Hawaii, afgelopen jaar was dat 9:33. Het blijft dus een beetje mazzel hebben met het niveau van de deelnemers, maar mocht ik kwalificatie missen met de tijd die ik in mijn hoofd heb dan kan ik nooit teleurgesteld zijn. Denk dat dat zowiezo niet kan als je een Ironman volbrengt ongeacht wat voor tijd dan ook. Voor mijn winst op het zwemonderdeel heb ik mijn heil gezocht bij Frank Huisman van Tri-experience. Frank geeft mij 1 op 1 les en ik heb reeds na 2 lessen al enorm veel geleerd. Had ik vantevoren rekening gehouden dat 20 minuten misschien te hoog gegrepen was, ik weet nu zeker dat het haalbaar is. Ik moet er wel voor naar Poortugaal (Rotterdam), maar de investering is het waard. Op de fiets is de rek er nog lang niet uit. Ik ga komende winter nog specifieker aan krachttraining doen, zodat de benen nog sterker de winter uit komen. Ik ga ook meer snelheidswerk achter de motor inbouwen, zodat de topsnelheid nog hoger wordt op de kortere afstand. Belangrijkste op de fiets is dat je fit aan de marathon begint. Ik hoef dus niet veel sneller te fietsen, als ik maar fit aan het lopen begin. 1 ding wat ik niet had in Almere en wat ik nu wel heb is ERVARING. De ervaring van het volbrengen van een LD. Ik weet nu dat ik mezelf meer pijn kan gaan doen tijdens het lopen. In Almere heb ik mezelf nog enigszins gespaard. Ik weet nu dat ik dieper in het rood kan gaan. Vrijdag is mijn eerste test bij Marianne. Dan gaan we zien hoe de motor erbij staat en in welke zones de komende tijd getraind dient te worden. Ik ben heel benieuwd en ben weer enorm gemotiveerd om een winter lang weer te trainen. Wordt vervolgd..... Mijn triatleetgevoelToen ik vroeger naar Avro's sportpanorama keek die de triathlon van Almere uitzond had ik altijd diep respect voor de atleten die deze wedstrijd volbrachten. Ook de keren dat ik in Oldeberkoop bij de triathlon ging kijken droegen mee aan het diepe respect. Ik dacht altijd dat een triatleet een bepaald gevoel heeft om triatleet te zijn en ik was stiekem altijd jaloers op dit gevoel. Op een bepaalde manier wou ik dit gevoel ook hebbben, maar het leven loopt zoals het loopt en het bleef altijd bij het willen hebben. Toen ik 2 jaar geleden Fré dus tegen het lijf liep en ik zelfs de spieren van een atleet mocht masseren die 2x Almere had volbracht kwam die jaloezie ook weer bovendrijven. Hij had het, ikke niet. Het begon toen te kriebelen en ik heb me toen toch gezet om te proberen het gevoel te krijgen. Vanaf het begin heb ik altijd de bedoeling gehad om de triathlon van Almere te doen. Wanneer ik hem zou doen wist ik nog niet, maar voor mij is een triathlon de Long distance en niet de kwart of de OD. In oktober 2009, nog voordat ik een OD had gedaan wist ik het al. In 2011 zou ik deelnemen aan de triathlon waarnaar ik als klein jongetje altijd naar keek. Helden als Gregor Stam, Axel Koenders schoten weer over mijn netvlies en ik zou hetzelfde gevoel krijgen als wat zij moesten hebben. Vorig jaar kregen mijn triathlonaspiraties al een beetje gestalte te krijgen. Zwemmen ging niet best, maar was ook niet slecht. Fietsen ging best aardig en ook het lopen ging aardig. Ik had echter nog niet het gevoel, dus dat kreeg je pas bij de Long Distance. Stiekem een hele geruststelling, anders hadden heel veel mensen het gevoel ook en ik vond altijd dat het een select groepje toebehoorde anders is het niet een bijzonder gevoel. Afgelopen zaterdag was mijn dag waarop ik het gevoel zou moeten krijgen. De Holland triathlon van Almere. Ik was er klaar voor en was nog nooit zo fit geweest. Onderweg was het fantastisch en problemen heb ik eigenlijk niet gehad. Ik ben zelfs onder het lopen aangemoedigd door mijn jeugdheld Gregor Stam. De man die in 1985 won. Hij had zeker het gevoel! En ik zou het krijgen. Nadat ik na 10 uur en 25 minuten over de finish was gekomen kwamen de emoties los. Tranen rolden over mijn wangen en tientallen gedachtes schoten door mij heen. Ik had de hele dag, die grotendeels heel eenzaam is, gefantaseerd hoe de finish zou zijn en op welk moment ik het gevoel zou krijgen. En het was totaal anders dan ik mij had kunnen voorbereiden. Tessa stond met een bosje bloemen plots op me te wachten en ik werd daarna opgevangen door Jos en Samme die na hun finish op mij hadden gewacht. Vervolgens Karin, mijn lieve vrouw, omhelst en toen moest het komen. Het gevoel. Het gevoel dat iedereen moest hebben in mijn ogen en waar ik zo jaloers op was. Maar het kwam niet. Het was er namelijk al. Op het moment dat ik de laatste meters liep was het er. IK BEN EEN TRIATLEET! Net als Gregor Stam, Axel Koenders, Jerzy Kasemier, Samme Steenstra, Fré Adema, Jos van Barneveld, Marcel Walstra en nog een heleboel triatleten. Ik heb een aantal uren met een glimlach op mijn gezicht gezeten die er niet vanaf te slaan was.
Dopamines stroomden met een noodvaart door mijn lichaam. Ik, Kees van der Laan, heb iets gedaan waar ikzelf het meeste respect voor heb. Een jeugddroom vervuld, een unieke ervaring rijker. Waarom? Om te laten zien dat ik het kan. En ik kan het! Het laatste loodjeMet nog minder dan 23 uur te gaan ben ik er helemaal klaar voor. Tas is zo goed als gepakt. De fiets ligt achterin de auto en het lichaam is ontspannen, maar vol spanning. Ik denk niet dat ik ooit beter ben voorbereid op een wedstrijd dan voor morgen. Zowel fysiek als mentaal ben ik er helemaal klaar voor. In mijn voorbereiding is eigenlijk alles voor de wind gegaan. Geen rare pijntjes of blessures en ik heb vrijwel alle trainingen kunnen uitvoeren. Coach Fré heeft een route uitgestippeld die begon op 25 november 2010 en die morgen tot een einde komt. Een route die zeker niet gemakkelijk is geweest en die het nodige heeft gevergd, zowel fysiek als in mijn privéleven. Gelukkig is mijn vrouw Karin zeer flexibel en meewerkend geweest. Mijn enorme dank en waardering hiervoor poppie. Komende tijd betaal ik het terug. In 40 weken heb ik 212 km gezwommen in 100 uur en 45 min. 5071 km gefietst in 186 uur en 20 min. 1111 km gelopen in 103 uur en 11 min. 81 uur krachttraining en 43 uur corestabilteit. Daarbij de nodige uren doorgebracht bij Chris Groothoff voor stabiliteitstraining en de metabole efficiencytesten bij Marianne Vlasveld. Met elkaar bijna 500 uur trainen. Wie had dat 4 jaar geleden gedacht. Ik niet en niemand in mijn omgeving. En toch is het zo.. 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42,195 km lopen. Waar begin je aan en waarom begin je eraan is me vaak gevraagd. Vanmorgen schoot me het antwoord te binnen waarom: Omdat ik wil laten zien dat ik het kan. MijmeringenMet nog 2 weken te gaan voor de grote dag beginnen steeds meer gedachtes te gaan over de dag zelf. De weg naar Almere begon op 8 november 2010. Trainen, trainen en nog eens trainen voor deze ene dag. 15 x per week afgelopen winter en iets minder tijdens het seizoen. Ik kan me niet meer herinneren hoe vaak ik heb moeten uitleggen waarom ik er aan ben begonnen en om heel eerlijk te zijn heb ik er nog steeds geen passend antwoord op. Een aantal antwoorden waren: Omdat ik het kan, Zien waar mijn grenzen liggen, Ik vind het leuk om te doen, heb verder toch niks te doen, wil het al vanaf mijn jonge jaren doen. Ik heb vast nog wel meer antwoorden gegeven, maar ik weet het niet meer... Feit is wel dat ik er klaar voor ben. Ik ben de trainingen aan het afbouwen en ik bouw steeds meer rust in. Ik maak langere nachten en pak mijn rust op momenten dat het kan. De trainingen gaan heerlijk. Gister 4 uur gefietst, gevolgd door een duurloop van 1,5 uur. Alsof het geen moeite kostte en dat is een heel lekker gevoel. Vooral mentaal is dit geruststellend. Er zijn altijd momenten dat ik twijfel aan mijn missie, maar op die momenten kan ik altijd deze gevoelens oprakelen uit mijn systeem. Finishen is het doel, een tijd binnen de 10 uur wordt de bonus. In mijn hoofd heb ik het helemaal klaar. Binnen 1 uur 20 op de fiets zitten. 5 uur fietsen en een marathon van 3,5 uur. In mijn hoofd is het mogelijk, maar ik heb geen ervaring met de gruwelijkheden van de wedstrijd. Tijdens mijn lange trainingen probeer ik me hierop voor te bereiden, maar ik denk dat dit maar voor een fractie kan met wat je onderweg allemaal tegen kan komen. Ik ga ervan uit dat alles pijn gaat doen en alles wat niet zeer doet is mooi meegenomen. Momenteel is Henk Meijers bezig aan zijn eerste in Kopenhagen. Aan zijn tijden te zien gaat het geweldig goed en ik ben stinkend jaloers dat hij eerder dan mij een LD triathlon doet. Mijn dag van glorie is over 2 weken. Mijn zoektocht naar het antwoord begint om 7.30 in het Gooimeer. Hopelijk kan ik een uurtje of 10 later melden waarom ik er aan ben begonnen. Nog 14 lange dagen wachten... Triathlon TexelIk had er al geruime tijd naar uitgekeken, maar toen het eindelijk zover was was het niet zoals ik het me het had voorgesteld. Ipv zon en een licht windje op een prachtig eilandje kregen we regen en windkracht 6 voorgeschoteld tijdens de triathlon Texel. De voorspellingen waren niet best en dit kwam ook zo uit. Maar ja, je kunt er niks aan veranderen, dus toch maar spullen klaarzetten, schoenen ondersteboven bij de fiets, geen elastieken aan de schoenen op de fiets, zodat die niet vol water staan zodra je op de fiets stapt. Het zwemmen ging me heel best af en dit was met afstand de beste zwemafstand die ik dit jaar heb gehad. Het zelfvertrouwen in het water is weer helemaal terug en dat is mooi op tijd met nog 35 dagen te gaan naar Almere. Het fietsonderdeel was winderig, koud en nat. Na 2 km op de fiets kwam de wind zo hard van links met daarbij een enorme stortbui dat ik niet in de ligstuurpositie durfde te liggen. Ik waaide bijna de weg af en wou geen valpartijen hebben. Toch "draaiden" de benen wel lekker, maar de inspanning ging wel ten koste van het looponderdeel. Mijn gevoelloze tenen kon ik niet goed in mijn schoenen plaatsen tijdens de wissel en ik heb zelfs 1 schoen weer uitgetrokken omdat ik dacht dat er een teen dubbel zat. Pas na een kilometer of 3 kreeg ik pas weer gevoel in de tenen en vanaf dat punt kon ik ook weer wat tempo maken. Eindtijd 2:12:51 goed voor een 11e plaats in mijn categorie, net achter Marcel die verassend goed voor de dag kwam na een week ziek te zijn geweest en een week niet getraind te hebben. Grote klasse! Mooiste moment van de dag was de binnenkomst van coach Fré die op Texel zijn 200e!!! triathlon volbracht. Een enorm aantal wat in Nederland niet vaak voorkomt. Een spandoek van de Van Barneveldjes/Steenstra"s en een bos bloemen was zijn beloning. Enorm en ik hoop dat hij nog vele malen zal deelnemen aan zijn geliefde sport.... Voor mij begint nu de laatste voorbereiding op Almere. Veel omvangtraining en dat ligt me wel. Nog 34 dagen en dan begint mijn zoektocht naar mijzelf en naar mijn grenzen. Als ik eraan denk krijg ik al kippevel en ik heb er megazin in... Mocht je 27 augustus eens een leuk sportevenement willen zien, kom dan naar Almere. Ik en vele andere atleten kunnen alle steun gebruiken!!Triathlon Klazienaveen16 juli, triathlon Klazienaveen op het programma. Niet eerder geweest, maar van collega's gehoord dat het de moeite waard was. Dit keer niet zwemmen in open water, maar in een kanaaltje dat naast het parc fermée ligt. Het zag er niet echt schoon uit en dat bleek ook niet zo te zijn. Het zwemmen ging weer beter dan vorige keer, wat me een zeer goed gevoel gaf. De paniek is zo goed als weg als ik in aanraking kom met andere atleten en ik denk ook minder na over mijn techniek tijdens het zwemmen. Op de fiets ging het niet lekker. Mijn duurtrainingen zijn hier zeker debet aan en ik mag eigenlijk niet verwachten dat ik de snelheid fiets die ik eigenlijk wil. Tijdens het lopen een beetje kramp in de buik de eerste kilometers, maar na een poosje iets rustiger te hebben gedaan kreeg ik dit ook onder controle. Einduitslag Hier. 17e in een tijd van 2:20:08 Uiteindelijk een prachtige wedstrijd dwars door het centrum van Klazienaveen met heel veel enthousiaste toeschouwers aan de kant. Speciaal dan aan @dutchiehenk die speciaal hiervoor op de FIETS naar Klazienaveen was afgereisd om ons aan te moedigen. Volgende week een lang weekend met vrouw en hond naar Texel voor de laatste wedstrijd voor Almere. De trainingen zijn helemaal op Almere gericht. Coach Fré heeft prachtige schema's gestuurd en ik krijg er steeds meer zin in. Het begint voorzichtig te kriebelen van binnen als ik eraan denk..... Open NK Halve triathlon Didam2 juli, de dag van een nieuwe stap onderweg naar de hele triathlon. Vandaag stond de halve triathlon in Didam op het programma. Een wedstrijd die ik absoluut nodig had onderweg naar Almere en tevens een nieuwe mijlpaal. Ik heb nog nooit een dermate grote inspanning gedaan en ik was zeer benieuwd hoe ik de afstand zou verteren. 2 km zwemmen, 80 km fietsen en 20 km lopen. Vooraf had ik gehoopt op een tijd binnen de 4:15 maar uiteindelijk zou ik alles wel goed vinden, als ik maar zou finishen. Het was ook een wedstrijd waarin ik kon testen. Testen hoeveel ik kan drinken, eten en hoe diep ik kan gaan op de fiets om toch nog fit aan het lopen te beginnen. Tegen mijn gewoonte in was ik redelijk laat bij de start en ik moest mezelf dwingen om niet te gehaast mijn spullen klaar te zetten. Gelukkig was ik ruim op tijd klaar voor de start en om 8.30 doken we met 300! atleten het water van de Nevelhorst in. Na een kleine 40 minuten klom ik er weer uit op positie 185 en ik sprong na het uittrekken van mijn wetsuit snel op mijn prachtige racemonster. Door mijn gehaast was ik vergeten de stift door het achterwiel nog een keertje los en vast te zetten, waardoor er een irritant geluidje uit mijn achterwiel kwam, maar dit kostte me geen snelheid. Ik had 1,5 liter sportdrank bij me en zou na ronde 3 nog een bidon krijgen van Foekelien Steenstra. Ik wou 2 liter drinken, wat een lichaam maximaal kan opnemen in 2 uur en ik wou testen hoe ik dat deed. Het fietsen raffelde ik af in 2 uur 2 min en had hiermee de 22e fietstijd en zat hiermee op pos. 62. Ruim 120 man gepasseerd en na een snelle wissel begon ik aan de 20 km loop. Ik was nog lekker fris, het enige wat me dwars zat was dat ik moest plassen. Toch teveel gedronken op de fiets. Zou ik stoppen, doorlopend plassen of toch inhouden? Inmiddels was Jos die ik in T2 voorbij was gegaan me voorbij gelopen en ik besloot toch maar te stoppen om te plassen. Hierna kwam ik weer lekker op gang, maar Jos was inmiddels in geen velden of wegen meer te bekennen. Het lopen ging verder zeer goed en ik kwam over de finish in een tijd van 4:12:07 goed voor de 57e plaats overall en 12e in mijn leeftijdscategorie. Enorm tevreden en in mijn achterhoofd het idee dat er een nog snellere tijd in had gezeten. Op de fiets bleef ik op een gemiddelde van 37,5 sneller durfde ik eigenlijk niet. Ik weet nu dat dit sneller kan, aangezien ik eigenlijk teveel over had tijdens het lopen. Ook kan ik minder drinken, waardoor ik geen tijd verlies met een eventuele plaspauze. Een prachtige wedstrijd over een prachtig parcours en een ontzettend goede organisatie. John, Samme, Jos, Marcel en Henk respect voor jullie prestaties. Ik weet nu dat de Long Distance De afstand is die mij het meest zal gaan bevallen. Deze dag is mij in ieder geval ontzettend goed bevallen, het smaakt naar meer.... Triathlon Stiens23 juni was de dag van Stiens. De weersvoorspellingen waren niet best en ditmaal kwamen ze ook uit. Net als vorige week in Grunn regende het en stond er een pittig windje. Ideaal weertje dus voor mij en ik had zin om lekker tekeer te gaan. Begin dit seizoen stonden er een aantal namen op mijn lijstje die ik wou verslaan dit seizoen. Waarom? Geen idee, ik vind mezelf een betere atleet denk ik, dus ik hoor voor hun te eindigen. Nadat ik in Huizen al iemand van mijn lijstje kon strepen, stond gister ook een potentïeel slachtoffer aan de start. Een grotere motivator is er niet voor mij.. Het zwemmen ging als vanouds te langzaam (48e tijd), maar mijn kwaliteiten liggen op het vasteland. Op de fiets zag ik Jos vlak voor me en zodra we Stiens uit waren ben ik die al voorbij geknald. (zo jongen, dat was het laatste wat je van mij ziet schoot het door mijn hoofd) 4 rondes in totaal 42,5 km. De eerste ronde heel rustig door de bochten gegaan, want ik wil niet mijn deelname aan Almere verknallen door een valpartij in Stiens. Als een pacman door het veld en ik raapte zelfs nog John en Fré op aan het eind van de laatste ronde. Met een gemiddelde snelheid van bijna 40 km/uur fietste ik de 3e fietstijd van het complete veld! De jongens die mij vorig jaar bijna een ronde lapten moeten tegenwoordig aan de kant voor mij!!! Een beetje vreemd, maar wel lekker. T2 ingekomen proberen mijn gevoelloze tenen ergens in mijn schoenen te proppen en weer weg. Nagelhout kwam mij vrij vlot voorbij en mijn schreeuw dat ik hem later nog wel zou pakken had effect. Zijn looptijd was verreweg de snelste, respect!! Ronde 3 ingegaan liep plots mijn slachtoffer mij langzaam voorbij. Een enorm arsenaal aan vloeken schoot door mijn hoofd. Hoe kan dit nou? Ben ik zo langzaam dat hij mij een ronde lapt? Hij bleef op ca 50 meter voor me lopen en bij het passeren van de finish zag ik het: Hij zat in dezelfde ronde!! Ik had hem op de fiets gepasseerd en ik had het niet eens gezien! Extra krachten vulden mijn lichaam en ik naderde hem langzaam. Na 500 meter had ik hem te pakken en ik ging er vol overheen. Pas bij de finish heb ik omgekeken en er was helemaal niemand te zien. Pas na 40 sec. kwam hij over de finish. Mission completed.. 15e totaal en 5e in mijn leeftijdscategorie. Trots en tevreden. Volgende week halve triathlon van Didam op het programma. Nog nooit gedaan, maar heb er enorm zin in.. Speedman GroningenKnalhard klinkt "Demagogue" van The Urban dance Squad uit mijn telefoon. De wekker gaat, het is 8 uur. Snel zet ik hem uit. Ik hoor de regen op het raam boven ons bed stromen. "Ai" denk ik, "geen lekker weertje voor een triathlon. Snel uit bed, Dibah uitlaten, eten, sportdrank maken, tas pakken, fiets inladen en op weg naar Grunn. Het regent pijpestelen en onderweg zit ik eigenlijk een beetje te hopen dat het niet door zal gaan. "Wat is de meerwaarde van meedoen. Wat kan er allemaal fout gaan en waar ben ik in Godsnaam mee bezig???" aangekomen regent het nog steeds. En het waait, het waait hard zelfs. Daar hou ik wel van. Ik train altijd zoveel mogelijk in de wind en ben dit als zeer prettig gaan ervaren. Lekker dus... Samme, Marcel en Henk zitten al in de kantine en op mijn vraag waarom ik eigenlijk mee zou moeten doen komen antwooorden als "je bent toch geen mietje en het wordt straks toch wel droog" Voor mij is het nog niet zeker. Deze wedstrijd is geen doel voor mij, slechts een tussenstop naar Almere en ik heb geen zin om te veel afbraak te plegen aan mijn lichaam, zodat ik te lang in de herstelmodus moet. Toch laat ik me (vrij makkelijk) overhalen. Ik kan me wel mentaal instellen dat ik het lekker weer vind. Heb afgelopen winter in veel slechter weer getraind, vooral om voorbereid te zijn voor dit soort omstandigheden en nu was het dus een keer zover. Zwemmen ging wel lekker, maar toch niet snel genoeg, fietsen ging super (4e fietstijd overall) en lopen ging crescendo. De enige ellende was dat ik 2 uur lang Dit nummer in mijn hoofd heb gehad. Kwam doordat ik mij visualiseerde dat er een knapperend haardvuurtje in mij brandde tegen de kou. (het hielp wel trouwens, alleen die muziek is een drama) Eindtijd 2:14 en een mooie 10e plaats, zelfs 2e in mijn leeftijdscategorie, slechts 2 minuten achter Samme. (en 2e AV-er) Respect voor alle deelnemers in dit POKKEWEER en alle vrijwilligers die het kouder dan mij hebben gehad. Volgende week Stiens. Weer een stukje dichter bij Almere.. Clubfysio triathlon HeerenveenDe kop is er af in 2011. De eerste stappen richting Almere zijn gezet. Gister de clubfysio triathlon Heerenveen volbracht in 2 uur 02 min. 37 sec. Een verbetering tov vorig jaar met maar liefst 9 minuten!! De investering van afgelopen winter heeft zichzelf al uitbetaald. De basis is goed, alhoewel de vorm er nog niet is. Ik mis een beetje macht op de fiets voel ik. Ik zou iets sneller kunnen, maar dat gaat dan ten koste van mijn looptijd. Hindert niks, de focus ligt op eind augustus en deze wedstrijden zijn vooral om wedstrijdhard te worden. (en omdat het heerlijk is jezelf af te beulen) Afgelopen week in het bezit gekomen van een nieuwe tijdrithelm, een Kask en ik ben hier zeer tevreden mee. Hij gaat veel sneller op en door het vizier hoef ik ook geen bril meer op te doen. (Heb nog een kleine opdracht toegevoegd aan dit seizoen voor mezelf en hierbij telt elke seconde!) Zoals gezegd ging het prima. 2 weken geleden in Veendam ging zo'n beetje alles mis wat er mis kon gaan, maar gister zijn de zaken weer hersteld. Als 3e atleet van de club over de finish en dat is ook het plekje dat ik momenteel als de mijne beschouw. Stiekem nog op iets meer gehoopt, maar dat zat er (nog) niet in. Het zwemmen zeer bewust rustig aan gedaan (46e want ik wou niet weer een hyperaanval hebben en zo mijn wedstrijd verkloten. De wissel ging super en op de fiets in het ritme komen en gas geven. Zeer vervelend op de fiets was een LUL (Frits Riemersma uit Haren) die in mijn wiel bleef hangen en die later in John zijn wiel ging zitten. Heb hem nog wat onvriendelijks toegeroepen, maar daar reageerde hij niet op. Geen jury gezien helaas, dus hij had vrij spel. Wissel 2 ook super en het lopen ging relatief makkelijk (Al doet wel alles zeer tussen je tenen en kruin) “It’s not pain, it is managed discomfort" Nog vele atleten in kunnen halen waardoor ik op een mooie 19e plaats uitkwam, 9e in mijn leeftijdscategorie. Grote complimenten voor de organisatie! Het was super voorelkaar, zelfs het weer was goed geregeld. Iedereen bedankt voor het aanmoedigen (vooral Daan, Marvin en Marianne, echt top dat jullie er waren) en mijn respect voor alle deelnemers (op Frits na dan, stomme lul) Trainingskamp AlbufeiraAfgelopen week ben ik voor het eerst van mijn leven op een heus trainingskamp geweest. Aanvankelijk zou ik de eerste week in mei een week naar de Aardennen, maar doordat een goede vriend van mij een appartement in Albufeira Portugal heeft aangeschaft en ik hier gebruik van kon maken viel de keuze hierop. De kans op mooi weer is in Portugal een stuk groter dan in België. Coach Fré had een mooi programmaatje inelkaar geknutseld, veel duurwerk, geen intensieve trainingen. De Algarve is een prachtig gebied, ben ik achtergekomen. De mooie bergachtige omgeving en het aangename klimaat hebben voor een prachtige, zeer nuttige trainingsweek gezorgd. 4,5 uur gelopen, 14,5 uur gefietst en 2,25 uur gezwommen en voor de rest heerlijk op het strand gelegen, lekker uitgerust in de zon en bijna elke dag onbeperkt sushi gegeten bij de Wok oriental. Ik kwam er deze week wel achter dat de arbeid die ik de afgelopen winter heb verzet (14 tot 15 keer per week trainen) toch wel enige sporen heeft achtergelaten (vermoeid) en in deze heerlijke ontspannen omgeving kon ik mooi tot rust komen. Onder het fietsen kwam ik erachter dat ik volgende keer toch een andere casette moet monteren. 12-21 is niet de ideale combinatie en een berg op met 39-20 is niet het meest ideale verzet. Het was zowiezo wennen op de fiets, aangezien er geen fietspaden zijn en je ook gewoon over de snelweg kan zonder dat je eraf "getoeterd" wordt door automobilisten. Ik heb toch zoveel mogelijk de stillere (soms heel slechte) wegen opgezocht en kon af en toe gebruik maken van de talloze sinaasappel boomgaarden om wat extra vitaminen in te nemen. Volgende week begint het seizoen in Veendam alwaar de stadstriathlon (1/8e triathlon) wordt georganiseerd. Ik denk dat ik er al redelijk klaar voor ben, al voel ik dat ik nog niet op mijn top ben. Dat moet komen op die ene dag in augustus waar alles moet kloppen. Coach Fré zorgt met zijn schema dat dan de vormpiek op zijn hoogst moet zijn. Nog 104 dagen volgens de Polar. Het begint steeds meer te kriebelen.. Henk ontzettend bedankt voor de gastvrijheid en gezelligheid. Lenis run bike runZaterdag was de eerste test van het seizoen voor mij. De Lenis run bike run in Ter Idzard. 12 km. lopen, 38 fietsen en 6 km. lopen. Test, omdat er een tijdrit van 38 km in zit, zoals in de meeste triathlons en ik zeer nieuwsgierig was naar hoe snel dit kan. Ik had de stille hoop dat ik rond de 38 per uur gemiddeld zou zitten naar aanleiding van de tijdritjes van afgelopen week die beide boven de 40 zaten en uiteindelijk bleek dit te kunnen. Het weer was prachtig, met een matig windje vanuit het Noorden en ik was hersteld van een paar mindere dagen van afgelopen week. Fris dus en ik had er zin in. Stiekem had ik gehoopt dicht bij Samme Steenstra te zitten en ik had mezelf een beetje binnen de 2 uur 15 gepland. De eerste 12 lopen gingen prima in 48:35, een snelle wissel en ik had spoedig Samme, die een betere loper is, in het vizier. Dat ik hem inhaal op de fiets geeft mij een zeer prettig gevoel, daar hij vorig jaar veel sneller als mij fietste. Halverwege de 2e ronde had ik hem bijna toen plots mijn kuiten in de kramp sprongen. Hierdoor moest ik toch op gepaste afstand blijven, maar ik hield hem in het vizier. De kramp bleef sudderen zodra ik de hartslag boven de 160 kreeg, dus volle bak was geen optie meer. Toch een fietstijd van 0:59 en dus wel tevreden. Volgende keer iets langzamer lopen dus, dan heb je meer "jus" in de benen tijdens het fietsen. Toch zat ik na het fietsen op een goede 100 meter van Samme bij de afsluitende 6 km lopen. Ik had geen macht meer in de benen om dichterbij te komen. Ik had nog wel voldoende om de mensen achter mij te houden en ik kon mijn positie concolideren. 8e plek in een tijd van 2:14:45 Mooi binnen de gestelde tijd dus en een KWARTIER sneller dan vorig jaar. Ik had het al over progressie, maar dit is PROGRESSIE! Nu op naar de volgende tijdrit woensdag in Luinjebert. Kom maar op!! Tijdrit WarnsAfgelopen zaterdag was de eerste tijdrit van het seizoen. Omdat ik fietsen het mooiste onderdeel vind van de triathlon kijk ik hier dan ook enorm naar uit en nu helemaal, aangezien ik afgelopen winter mijn nieuwe Trek Speedconcept heb gekregen en ik benieuwd was naar wat de mogelijkheden zijn op deze superfiets. Ook benieuwd naar de macht in de benen na de zware krachttrainingen van afgelopen winter. Er was een mooie delegatie van AV Heerenveen afgereisd naar Warns. Samme, Marco, Henk, Henk, Marcel en Jos hadden zich ingeschreven en er waren al de nodige schermutselingen via twitter geweest wie wel niet de snelste AV-er zou zijn. Ik had mezelf tot favoriet gebombardeerd op een poll op de weblog van Samme. Ik hou ervan om anderen uit te dagen en ik hoop dat anderen dit gebruiken om tot het uiterste te gaan. De winst is het mooist als iedereen alles geeft namelijk. De handschoen was geworpen in ieder geval en hij was door iedereen opgenomen. Ik was vooraf zelfs een klein beetje zenuwachtig, wat ik altijd als een lekker gevoel beschouw. Het weer was prachtig en de wind stond tegen over het grootste deel van de 7,7 km. HEERLIJK dus.. Het parcours is simpel, je start, 3 km volle bak, een haakse bocht, 3,5 km volle bak, een haakse bocht en dan nog een kleine km volle bak met onderweg nog 2 venijnige hellinkjes. Prachtig dus en toen ik met mijn tong ver over het stuur en een paar kapotte longen over de eindstreep kwam stond er 11:04 op mijn klokje goed voor 40,1 km/uur 1,5 minuut sneller dan vorig jaar en de snelste AV atleet. Uitslag hier. Ik was zelfs 8e in de uitslag van mijn categorie en ik was hier vanzelfssprekend zeer tevreden mee. Heb ik met het lopen al een grote stap vooruitgezet, met het fietsen ziet het er ook goed uit. het is natuurlijk maar een kort ritje en het zegt niet veel over het niveau, maar het gevoel is goed... |
1 uur 28Zaterdag toog ik naar het pitoreske Diever waar de Drents Friese Woldmarathon werd georganiseerd. Ik kwam daar om de halve marathon te lopen en hoopte om daar de grens van 1 uur 30 te kunnen doorbreken. Het weer was goed en op papier leek het parcours ook prachtig te zijn. 1 ronde door de prachtige omgeving van Diever. Andere afstanden die die dag werden gelopen waren de 10 km, 28 km en de marathon. Ik had er zin in. Eerst een plekje gezocht in een straatje (bij terugkomst had ik een briefje onder mijn ruitenwisser waarin ik bedankt werd voor het versperd houden van iemand zijn oprit, niet gezien helaas) en daarna inschrijven en omkleden. Nog even met Riekele Heida gekletst die ook de halve ging doen en daarna naar de start. Mijn gebruikelijke warming up gedaan en toen klaar om los te gaan. In het verleden ging ik ergens in het midden staan, maar tegenwoordig (sinds mijn tijden zijn verbeterd) start ik zo ver mogelijk vooraan. (laat een ander mij maar inhalen). De loop ging super en het parcours was inderdaad geweldig. (op een bijnabotsing met een schaap na dan) 5 km tijden: 21:03, 20:30, 20:40 en 21:18, laatste 1100 m. in 4 min. 36 en ik kwam in 1:28:08 over de finish. 5e plaats en een dik pr. De kuiten waren het niet helemaal eens met de geleverde prestatie, maar die moeten er maar aan wennen. Volgende week naar de masseur en die zal ze ook nog even bestraffend aanpakken.. Drents Friese Woldmarathon een dikke aanrader, Prachtig parcours en een superorganisatie door Diever Sportief en SV Friesland. Volgend jaar ben ik er weer bij! CommitmentAfgelopen dinsdag was ik op een mini-symposium van Sportfysiotherapie Friesland, waarin "de zwakste schakel" centraal stond. Ik was hier beroepshalve als sportmasseur, maar ik was vooral nieuwsgierig hoe ik als triatleet er voordeel bij zou kunnen hebben. Iedere sporter heeft valkuilen en zwakke schakels, dat is menselijk denk ik. Interessant is, hoe ga je ermee om. Eén van de sprekers was sportpsycholoog Hardy Menkehorst. Vele topsporters / Olympische medaillewinnaars zijn bij hem geweest voor analyse en adviezen hoe je zwakke schakels te versterken. Op de 4e sheet verscheen hetvolgende: Toewijding (Commitment) om
•dromen na te streven of een betekenisvolle bijdrage leveren
•zo goed mogelijk te zijn –altijd je best te doen
•alles te doen wat nodig is om te excelleren
•mentale, fysieke en technische aanknopingspunten te ontwikkelen om te excelleren
•persoonlijke doelen te stellen en deze onvermurwbaar na te streven
•ondanks belemmeringen vol te houden–zelf als deze onoverkomelijk lijken
•te blijven leren, de passie te onderhouden en plezier te hebben in het streven. Toen hij deze pagina besproken had herkende ik heel veel van bovenstaande punten. Zo ben ik namelijk momenteel. Af en toe heb ik zoveel toewijiding dat mijn omgeving er gek van wordt. Het rare en toch weer niet is dat bovenstaande eigenlijk voor topsporters geschreven is, terwijl ik mijzelf niet als zodanig beschouw. Alhoewel ik niet helemaal weet wat de defenitie van topsporter is. Misschien hoor ik er wel een klein beetje bij. Ik voel mezelf soms wel een topsporter, maar dan wel op mijn eigen manier... ShitEen ander woord komt momenteel niet in me op als ik denk aan de combinatie (top)sport en mijn sociale leven. Afgelopen weekend werd ik al een beetje herinnert aan het feit dat ik niet meer zoveel in het café kom door een oude vriendin die mij voor een borrel uitnodigde in het café. Toen ik hier vriendelijk voor bedankte kreeg ik te horen: "O ja je bent saai geworden hé?" Een opmerking die nogal nagalmde, aangezien ik heel erg op haar gesteld ben en omdat ik weet dat zij het hart op de tong heeft. Afgelopen weken heb ik met een ander dilemma rondgelopen waar ik vandaag de knoop van heb doorgehakt. Sinds een aantal jaren bezoeken we met een aantal geselecteerde vrienden elk jaar een uitwedstrijdje van de lokale Sc H. Er wordt een leuke stad uitgezocht en een goed hotel, zodat er voor, tijdens en na de wedstrijd de nodige bieren meester worden gemaakt. Vandaag heb ik de knoop doorgehakt om niet mee te gaan met dit zeer gezellige uitje. En dat heeft me verdomd veel moeite gekost! Ik wil niet 2 weken (of misschien wel meer) trainen binnen 1 avond kapot maken. Ik zit redelijk tot goed op schema met mijn trainingen, mijn gewicht is nog iets te hoog, maar daar zit ik steeds minder over in en ik voel me sterker dan ooit! Ik fiets sneller dan vorig jaar deze tijd, ik loop een stuk sneller en makkelijker en ik zwem veel sneller en beter. Ik voel me supersterk en dat is een prachtige motivator om door te gaan op deze ingeslagen weg. Deze weg leidt echter wel weg van de gezellige leuke zaken waar ik altijd zo van genoten heb en dat doet me vreselijk veel pijn van binnen. Ik besef echter dat er geen combinatie mogelijk is. Ik kan niet 15x trainen per week en er in het weekend nog even 15 glazen bier achteraan gooien. Onmogelijk! En ik heb een doel wat ik ga halen dus ik blijf op deze weg. Ik hoop dat mijn omgeving hier een beetje begrip voor kan opbrengen en dat ze een beetje coulantie tonen af en toe als ik weer eens vroeger naar huis ga of niet mee ga met een avondje stappen. Jongens, veel plezier in Arnhem. Neem er maar 1tje op die gozer die vroeger altijd vooraan bij de bar stond, maar die zich tegenwoordig als "een wijf"gedraagt.. Run Forrest Run moet trainen!! On a Missioninternet veel. Zeer veel, volgens vrouw K. Het kan me niet schelen eigenlijk. Ik probeer zoveel mogelijk te lezen over wat je kunt doen aan voorbereiding, materiaal en training (zowel fysiek als mentaal) om een ironmanafstand zo snel mogelijk en met zo weining mogelijk fysieke schade te volbrengen. (en fysieke schade zal er zijn, daar kun je vanuit gaan) Als ik niet aan het trainen of werken ben dan zit ik meestal achter mijn laptop te surfen door triathlon gerelateerde sites. Ik abonneer me op talloze nieuwsbrieven en indien ik zaken dubbel krijg, of ik ben van mening dat er onzin wordt geschreven dan zeg ik die weer op. En vandaag zag ik het! Eigenlijk zonder er echt naar te zoeken. De kreet die ik zocht om mijn doel de juiste lading te geven. "On a mission" Want dat ben ik. Ik ben op een missie om het maximale uit mezelf te halen. Een zoektocht naar wat er fysiek en mentaal mogelijk is. Het is eigenlijk geen missie een longdistance triathlon te volbrengen, het is een missie om te zien waar mijn grens ligt. En dat ga ik doen tijdens een longdistance triathlon. Zo zit dat dus. Weer een stukje dat op zijn plaats is gevallen. Elke dag dichterbij 27 augustus wordt ik een beetje nieuwsgieriger. Vooralsnog loopt alles op rolletjes, helaas kan dat niet gezegd worden voor John Nagelhout. Die brak onlangs zijn sleutelbeen op 4 plaatsen en kan het seizoen al, voordat het is begonnen, op zijn buik schrijven. Veel succes met je herstel John. Ik hoop volgend jaar weer tegen je te kunnen strijden. De mooiste overwinning is als al je tegenstanders fit zijn. Maar ik ben "on a mission" En het voelt verdomde lekker!! ProgressieInmiddels kruipen we weer langzaam uit de winter en de eerste signalen van progressie vallen alreeds te constateren. Vorige week liep ik in Havelte de prachtige Hunebedlooploop en verbaasde daar mijzelf door de 15,2 km in 1 uur 2 min en 54 seconden te volbrengen. Een gemiddelde snelheid van 14,55 km/uur. Nog nooit zo snel over een dergelijke afstand gelopen en dat, terwijl ik nog geen enkele intensieve intervaltraining heb gedaan! Zeer hoopvol en afgelopen zaterdag kwam er nog een bevestiging van de progressie die gemaakt is, door de Rotstergaastloop in 1 uur 3 min. 30 seconden te volbrengen. Snelheid 13,95 km/uur ondanks een enorme wind die er gisteren stond. Ik was met die tijd maar liefst 4 minuten sneller dan vorig jaar! Ik had eigenlijk niet verwacht dat er nog veel "rek" zou zitten met het lopen, maar dat is er dus wel. Veel rek zit er nog wel met het fietsen. De Speedconcept is inmiddels klaar en ik heb gister de eerste meters erop kunnen fietsen. Eind komende week dan zitten de tubes goed op de Vueltavelgen gelijmd die ik heb aangeschaft en er komt een nieuwe casette op en het ook het FSA dichte achterwiel wat ik laatst heb gekocht krijgt een nieuwe casette (beide 12-23 Ultegra) Het was enorm genieten gister toen ik op mijn nieuwe tijdritfiets kon stappen. Nog een weekje en ik kan mijn eerste training erop fietsen. Kicken!! Terugblikken Op de laatste dag van het jaar een korte terugblik op 2010. 2010 was het jaar waarin ik de eerste serieuze stappen heb gezet door triathlonland. Een jongensdroom die eigenlijk, zoals zoveel dromen, vergeten was, maar die door samenloop van vele omstandigheden toch weer naar boven is gekomen. Het jaar bestond uit vele sportieve hoogtepunten en helaas een dieptepunt. De hoogtepunten waren uiteraard de wedstrijden die ik heb gedaan en waarin ik vriend en vooral mezelf heb verbaasd over het niveau waarop ik heb geacteerd. 2010 was ook het jaar waarin het hoofddoel. de long distance triathlon van Almere, een tussendoel is geworden en een nieuw hoofddoel zich heeft aangediend. De Ironman van Hawaii Een stoute droom ga ik proberen waar te maken en volgens vrouw K. zit wat in mijn hoofd zit niet in mijn kont. Ik ga al meer dan 10 jaar met haar, dus die zal het dan wel weten. Helaas was er ook een dieptepunt en dat was de val in Echtenerbrug met de fiets, waardoor het seizoen vroegtijdig ten einde kwam. De klap heeft langer geduurd dan ik toen had gedacht en de pijn in mijn schouder is nog niet helemaal verdwenen. Ik kan gelukkig wel weer voluit trainen en dat is wat ik op dit moment dan ook doe. Casper en Matthijs van Clubfysio Heerenveen hebben knap werk verricht, waarvoor dank. De weken bestaan uit lopen, zwemmen, fietsen, krachtraining, balanstraining en mentale voorbereiding op hetgeen nog komen gaat. (Af en toe werk ik ook nog) Door zoveel mogelijk informatie te zoeken over wat me te wachten staat probeer ik me zo goed mogelijk voor te bereiden, niet alleen qua sporten, maar ook qua voeding en drinken. 27 augustus 2011 staat met grote letters in mijn agenda en volgens de agenda in mijn Polar duurt de reis nog 239 dagen en dat is zo maar om. Mijn streeftijd was tot voor kort de 10 uur 05 die Jos afgelopen jaar op de klokken zette, maar is inmiddels bijgesteld naar 9 uur 54 Dat is de tijd die Marianne Vlasveld heeft gezet in 1997 en daar wil ik graag onder duiken. Een hele klus en ik wordt door velen geadviseerd om vooral in eerste instantie te proberen te finishen, maar ik ben af en toe een koppige kloodtzak dus...Iedereen een zeer voorspoedig en gezond 2011 Ik hoop dat je mijn verhaaltjes met plezier hebt gelezen en dat je in 2011 dit ook gaat doen. Misschien inspireer ik je een beetje. Tip voor een goed voornemen: Ga bewegen, gun je lichaam waar het voor is gemaakt. Metabole Efficiëntieonlangs heb ik een metabole efficiëntietest gedaan. Metabole efficiëntie is het verbeteren van je vetverbranding tijdens inspanning en daardoor de koolhydraatvoorraad sparen. Met het oog op de longdistance triathlon van Almere is het wel handig dat je je motor een beetje getraind hebt op het verbranden van vet ipv het verbranden van koolhydraten. Van vet heb je meer dan genoeg om dagen te kunnen bewegen, maar van koolhydraten heb je slechts voor maximaal 2 uur voorraad. Simpel gezegd werkt je verbranding als volgt. Als je inspanning begint (met lage hartslag) verbrand je vet en koolhydraten. De verhouding bepaalt je lichaam zelf en is afhankelijk hoe je getraind bent. Hoe lager de inspanning hoe hoger de vetverbranding en hoe lager de koolhydraatverbranding. Komt je hartslag hoger dan stijgt de koolhydraatverbranding en daalt je vetverbranding en tenslotte zal je helemaal geen vet meer verbranden, doch slechts alleen maar koolhydraten. Het metabole efficiëntiepunt is het punt dat de verhouding koolhydraat/vetverbranding 50% 50 % is. Dit is het punt wat dus zo lang mogelijk uitgesteld moet worden. Ik zal dus tijdens de longdistance goed op mijn energievoorraad moeten letten. Doe ik dit niet dan kan DIT gebeuren. De test zelf gebeurt op een fiets en is een maximaaltest met ademgasanalyse. Dit houdt in dat je na verloop van tijd meer wattage (weerstand) moet gaan trappen en dat je tenslotte niet meer kunt en van je fiets zult vallen. Compleet verzuurd! Ook kun je tijdens deze test zeer nauwkeurig de VO2max. meten en ook zeer nauwkeurig je anaerobe drempel. Veel nauwkeuriger dan bij de inspanningstest die je kunt doen bij een SMA. De gegevens die bij mij naar buiten kwamen waren als volgt: - metabole efficiëntiepunt = HF. 122 (155 Watt) dit is op 60% van VO2max. - anaerobe drempel = 155 - VO2max. 55,9 - maximale lactaatwaarde = 13,8 - max. HF = 184 conclusie: Metabole Efficiency (RER 0,85) = 155 watt = HF 122. Op dit punt kun je op dit moment 50% van je energie uit vetzuren en 50% uit koohydraten halen. Dit is op 60% van je VO2 max. Het is zeker zinvol dit naar een hoger % van je VO2 max te krijgen. Besteed in de training aandacht aan het basisduurvermogen en verschuiven van je AD. Het gebied tussen HF 120 en HF 140 kan trainingsprikkels gebruiken. Je anaerobe capaciteit (lang door kunnen gaan met hoog lactaat) is goed ontwikkeld en niet van belang voor Almere. Dit betekent dus dat mijn trainingen zullen moeten gaan gebeuren met een hartslag tussen de 120 en 140. Niet echt een hartslag waar ik nu ontzettend moe van wordt, maar de test wees uit dat dit wel heel belangrijk is. Over een half jaar doe ik de test nog een keer. Dan kunnen we zien of het metabole efficiëntiepunt is verbeterd en hoe mijn lichaam dan inelkaar steekt. Wordt dus vervolgd…… IronmanDe kop is eraf. Na 2 weken complete rust en een weekje aanklooien ben ik deze week weer begonnen met trainen. Mijn lichaam had er vorige week alweer zin in, maar de laatste omegawavetest liet nog wat getallen in het rood zien. Hierdoor heb ik vorige week alleen maar mijn programma gedaan wat ik voor de sportschool in petto heb deze winter. In de sportschool ga ik komende winter een goede basis leggen om komend jaar superfit het voorjaar in te gaan. Ik heb de afgelopen tijd een krachttrainingsschema gemaakt en heb me extra verdiept in corestability. Corestabilty wordt komende winter de rode draad in mijn wekelijkse trainingen. Wekelijks minimaal 3x 45 minuten moet mogelijk zijn. Hierbij 2x 1,5 uur kracht en 4x per week stretchen. Ook ga ik, als mijn werk in het casino het toelaat op dinsdagmorgen ook nog pilates doen. Bijelkaar ongeveer 7,5 uur per week in de sportschool. Wordt een hele opgave, als je ook nog bedenkt dat ik 3x per week zwem, 1 of 2x per week fiets en 2 á 3x per week looptraining heb. Al met al een drukke agenda, maar ik wil in de aanloop naar mijn eerste ironman zo goed mogelijk aan de start verschijnen. Eind november heb ik een fietstest waarbij mijn metabole efficiëntiepunt wordt gemeten. Metabole efficiëntie is het verbeteren van de vetverbranding tijdens lange inspanningen en hierdoor de koolhydraatvoorraad sparen. Met behulp van trainingen en misschien via een speciaal dieet, waar ik met Bea van der Mey van Fit en voeding nog mee aan de gang ga probeer ik dit punt te verbeteren, waardoor ik nog fitter aan de start verschijn eind augustus. Kortom: Het wordt een drukke winter, maar het zal het hopelijk waard zijn. Op 27 augustus 2011 gaat het gebeuren en ik heb er enorm zin aan. De grenzen verleggen en het maximale uit mijn lichaam halen. Waarom? "Omdat ik het kan!!" Marathon dan vakantieHet zit erop. Gister de marathon van Amsterdam gelopen en de tijd gehaald die ik voor ogen had. 3 uur 15 min. 47 sec. Enorm afgezien, maar dat was het waard. Samen met John Nagelhout die zijn eerste marathon afwerkte in 2 uur 43 min. 09 's ochtends naar Amsterdam afgereisd en daar vol goede moed aan de marathon begonnen. De eerste 30 km. gingen volgens schema, maar toen kwam toch de man met de hamer even kijken hoe het met Kees ging. Had hij toch te snel gelopen, te weinig gedronken en gegeten onderweg? Waar zou de man met de hamer de beslissende tik uitdelen? Maar dan had hij mij onderschat. Als atleet ben ik niet enorm getalenteerd en moet ik het van veel trainingsarbeid hebben. Ik heb wel een onverzettelijk doorzettingsvermogen (Nil volentibus ardum) en dat sleepte mij nu ook door deze strijd. De laatste kilometers deed 80% van lichaam pijn en schreeuwde om te stoppen, maar het stemmetje van mijn doorzettingsvermogen was een andere mening toegedaan. Doorgaan! En er nog een tandje bijzetten GVD! Want ik heb wat afgevloekt het laatste stukje. Ook degene die het had verzonnen om een paar stukken heuvelop in het parcours te leggen heb ik diverse zware ziektes toegewenst, de laatste km wist ik niet meer hoe ik moest ademhalen en bij de gedachte aan het halen van finish schoten de tranen van emotie al in mijn ogen. Maar ik heb het gehaald en ik ben beretrots op mijn eindtijd. Wie had gedacht dat een ouwe zuiplap van 39 nog eens een marathon in 3 uur 15 zou lopen?? 5 jaar geleden niemand en dat overdrijf ik niet. Maar ik deed het lekker wel haha..... Morgen stap ik op het vliegtuig met vriend Henk voor een weekje all inclusive onder de Turkse zon en daarna ga ik me een weekje bezig houden met mijn fietsen. Mijn racefiets wordt volgende week gespoten bij Anno Kuperus en die moet weer inelkaar en als grote verassing stond afgelopen vrijdag mijn nieuwe Speedconcept bij Johan in de werkplaats. Die is gewoon 3 maanden vroeger afgeleverd. Wat is Trek toch een topmerk. Stiekem hoop ik dat de vakantie lekker snel omgaat, want ik heb enorm veel zin om met dat mooie fietsje te gaan knallen... DoelenHet einde van mijn seizoen zit er bijna op. 17 oktober nog de marathon van Amsterdam en twee dagen later vlieg ik naar de Turkse Riviéra voor een weekje luieren onder de Turkse zon. Mijn lichaam hunkert naar rust en ontspanning. Sinds 9 november vorig jaar ben ik week in week uit aan het zwemmen, lopen en fietsen geweest en ik voel dat het tijd voor rust is. Het jaar is boven verwachting gegaan qua snelheid in de wedstrijden die ik heb gedaan. Ik had in november nooit durfen dromen dat ik een tijdrit in een triathlon kon fietsen met een gemiddelde snelheid van 38 km/uur. Ook niet dat ik in een veld van 100 atleten een top 20 klassering zou hebben. Ik had heel lang de twijfels dat ik 1500 meter borstcrawl binnen 20 minuten kon zwemmen. Dat ik überhaupt 1500 meter kon zwemmen heb ik heel lang niet kunnen geloven. Toch werd mijn doel van het volbrengen van de Holland triathlon in 2011 gaandeweg het seizoen niet meer het hoofdoel, maar werd eigenlijk ook een tussendoel. De Holland triathlon wordt een tussenstation onderweg naar het nieuwe hoofddoel. En dat is de Ironman op Hawaii 2012. Geen geintje, geen overschatting, maar een bewuste keuze en hopelijk een droom die werkelijkeid gaat worden. 2011 wordt het jaar van de test in Almere. Die test moet gaan in 10 uur. De Hawaiislot moet verdient gaan worden in Frankfurt in 2012. Een tijd van 9 uur 45 en de slot is binnen hopelijk. Afgelopen jaar was een tijd van 9 uur 57 voldoende voor een Hawaiislot. Mijn droom is om dan in oktober mijn opwachting te maken aan de start van de triathlon der triathlons. De plek waar de triathlongeschiedenis is ontstaan en waar ze is geschreven Aankomende winter dan komt mijn nieuwe Speedconcept van Trek binnen en die gaan Johan en ik nog modificeren, zodat er nog meer snelheid uit te halen valt. Dam tot DamloopGister was het damtotdamtijd. Samen met Jan Werkman, Marianne den Boer en Joscha Oenema had ik me ingeschreven voor deze mooie loop van Amsterdam naar Zaandam. Van coach Fre moest ik op marathontempo lopen en dit lukte me 'bijna' Eindtijd 1 uur 10 min. De eerste 10 km ging in een lekker tempo met 4,30 min. per km. De laatste 6 ben ik iets gaan versnellen tot 4.20 min. per kilometer en de laatste km heb ik vol gelopen. Die ging in 4 minuten. Niet kapot gegaan, doch wel stevig doorgelopen. Doordat ik voorin het startvak stond met de start had ik een vrijwel lege IJtunnel voor me en dit was een rare gewaarwording. De eerste lopers van het startvak voor ons kwam ik al binnen de 2 km tegen. Veel last van langzame lopers heb ik echter niet gehad. Ik moet nu een paar dagen rustig aan doen van de manueel therapeut (ik stond hopeloos briek) en vanaf donderdag maar weer de trainingen oppakken onderweg naar de marathon van Amsterdam die in oktober op het programma staat. Filmpjes genomen tijdens de loop staan hier ik kom dan ergens voorbij lopen.. Holland triathlonAfgelopen zaterdag ben ik aandachtig toeschouwer geweest van de Holland triathlon in Almere. Mijn doel is om zelf deel te nemen aan deze wedstrijd in 2011. "Watch and learn" was de bedoeling voor vandaag. Wat is handig om te doen en vooral: Wat is onhandig. Ik was hier ook om 2 clubgenoten aan te moedigen die wel deelnamen aan de wedstrijd. Jos van Barneveld en Samme Steenstra zijn de mannen en het zijn in mijn optiek helden. De dag was guur, (regen kwam af en toe met bakken uit de lucht) de omstrandigheden zwaar en het had niet veel gescheeld of de wedstrijd zou worden gestaakt door het onweer. Ondanks het slechte weer kwamen beide atleten op een prachtige tijd uit: Samme was klaar in 9 uur 48 en Jos iets later in 10 uur 05 en dat was inclusief een lekke band na 60 km fietsen. Volledige uitslag hier. Waanzinnig knap natuurlijk dat je bijna 10 uur lang het uiterste van jezelf geeft zonder een kleine pauze. (zouden een hoop voetballers nog wat van kunnen leren). Voor mezelf heb ik een prachtige dag gehad en heb genoten van de vele atleten die aan het afzien waren. Samen met Henk meijer hebben we de vele atleten aangemoedigd waar we konden en zijn beide zeer geinspireerd geraakt. Henk gaat volgend jaar in Kopenhagen de hele triathlon doen en ik ga voor Almere zoals gezegd. De tijd van Jos (10 uur 05) zal mijn richtijd worden. Of ik het haal zal dan blijken, maar ik vertrouw op mijn vastberadenheid en mijn aangeboren koppigheid om te willen slagen. Stiekem heb ik nog een ander plannetje voor deze wedstrijd, maar die hou ik nog voor me. Ik heb echter iemand zien lopen die ik wil verslaan. Er zal dan nog wel veel moeten gebeuren. Zoals Peijnenburg het zegt: Kampioen worden doe je niet zomaar, daar moet je voor trainen, trainen en nog eens trainen.... Clubkampioenschappen Vanavond waren de clubkampioenschappen triathlon van AV Heerenveen. 4 weken geleden had ik in mijn hoofd om hier zomaar mee te kunnen doen om het clubkampioenschap. Het zou niet makkelijk worden, maar het zou kunnen. Tot ik op een minder plezierige manier met de straatklinkers in Echtenerbrug in aanraking kwam. Einde seizoen en geen kans om clubkampioen te worden dus. Nu was ik als toeschouwer getuige van de overwinning van John Nagelhout en Sylvia Brouwer bij de dames en dat heeft toch een beetje gebrand van binnen. Doordat Arjen van der Krieke na het fietsen met kramp uitviel was het voor John een gelopen koers. Sylvia had tot het lopen nog concurrentie van Lenneke van der Heide, maar na de wissel pakte ze een voorsprong die gestaag groter werd. Van harte met jullie overwinningen in ieder geval, jammer dat ik geen concuerrentie kon bieden. Mijn schouder begint weer redelijk te helen en van mijn rib heb ik eigenlijk geen last meer. Ik hoop eigenlijk half september weer te kunnen zwemmen. Mijn seizoen is nu nog gericht op de Amsterdam marathon op 17 oktober. Mijn doel is een tijd onder de 3 uur 15 minuten. Niet makkelijk, maar wel haalbaar.. BalenEn dat overdrijf ik niet. Na mijn valpartij verleden week had ik na een paar dagen nog het idee dat ik snel zou herstellen en misschien vandaag nog aan de triathlon Leiderdorp mee zou kunnen doen. In plaats daarvan lig ik nu op de bank met de laptop dit verhaal te schrijven. Mijn schouder/arm blijft pijnlijk en stijf en een gekneusde rib zorgt voor een pijnprikkel zodra ik iets te snel mijn bovenlichaam beweeg. Knap k.l.o.t.e. dus. Ik moet eraan wennen dat ik niet kan zwemmen en lopen. Fietsen gaat wel, maar ik heb wel moeite met de tempoblokken. Ik beperk me nu tot een lange fietstocht per dag en hopen dat mijn lichaam de volgende ochtend beter aanvoelt. het gaat wel ten koste van mijn gemoedstoestand. Ik voel me geregeld ongelukkig en mijn lichaam schreeuwt om meer beweging. Dit wil ik ook, maar alleen rust kan mij helpen met mijn herstel. Een ongeluk zit in een klein hoekje en helaas ben ik daar weer een keertje aan herinnert. Hopelijk ben ik klaar voor de clubkampioenschappen 25 augustus. Ik had daar snode plannen, maar op deze manier kan ik die in de kast laten. KlabamEn daar lag ik. Op de Duimstraat in Echtenerbrug. Geen scherpe bocht, wel veel snelheid. De motregen had een laagje op de (rode) straatstenen gelegd en daar had ik (te weinig) geen rekening mee gehouden. Resultaat was dat mijn voorwiel onder mijn fiets wegschoot en ik met een snelheid van rond de 40 km/uur vol op mijn plaat ging. Beelden van vallende renners in de Tour de France schoten door mijn hoofd. Zo voelt het dus en dan fietsen die jongens ook nog 20 km/uur sneller soms. De gevolgen zijn: LInker enkel lateraal schaafplek, linker knie 2 schaafplekken, linkerheup blauw en licht geschaafd, linker elleboog schaafplek, linker schouder stijf en beurs en 6e rib flink gekneusd. Ook van mijn rechterduim mist een flink stuk vel. Niet prettig dus en deelname aan de triathlon volgende week in Leiderdorp komt in gevaar. Diclofenac houdt de komende dagen de pijn uit mijn lichaam, maar het voelt zeker niet prettig. Ik kan mijn linkerarm slechts een klein stukje naar boven heffen en kracht ermee zetten gaat zeer moeizaam. Foto's zijn hier, hier en hier. Morgen ga ik weer proberen een stuk te fietsen en hopelijk kan ik na het weekend weer een beetje zwemmen al ben ik bang dat dit nog lastig gaat worden. Ik houdt moed, al wordt die wel met elke onverwachte beweging de grond in geboord. Over een week weet ik meer... O ja, ik ben ook weer vrij van tetanus de komende 10 jaar. Elk nadeel heeft zijn voordeel... Triathlon TexelHet is al gelukt! 1 van mijn doelen dit seizoen is om Jos van Barneveld te verslaan en afgelopen zaterdag op Texel is me dat gelukt. Met een eindtijd van 2 uur 13 min 58 sec ben ik als 25e geëindigd in een zeer sterk en groot deelnemersveld. 13e in mijn leeftijdscategorie.De omstandigheden waren zwaar op Texel. Een stevige wind kracht 4 a 5 zorgde voor een extra handicap. Zwemmen in de (zoute) waddenzee had ik ook nog nooit gedaan en helemaal niet met zo'n harde wind. Tot overmaat van ramp begon het ook nog hard te regenen op het moment dat ik uit de auto stapte. Op het moment dat de start viel was het droog en tijdens het fietsen brak er een zonnetje door die ons ook tijdens het lopen vergezelde. Uiteindeiljk viel het zwemmen me mee en was ik met 21 minuten uit het water. Geen snelle tijd, maar wel sneller dan ik had verwacht. Het fietsen had 2 kanten. Wind mee en wind tegen. Wind mee ging geweldig. Op de zwaarste versnelling met snelheden rond de 55 km/uur en tegen de wind in zakte dit tot soms een 28 km/uur. Toch nog goed voor een gemiddelde van 37 km/uur. Het loopparcours was ook prachtig met een stuk van 2,5 km over de Dijk, een ronde door de polder en weer 2,5 km terug over de Dijk. 10,5 km in 44 min. precies. Het ging weer gesmeerd en zoals gezegd ben ik voor Jos geëindigd. Ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat ik het gat van 5 minuten van de vorige keer al kon dichten, maar mijn progressie op de fiets was uiteindelijk doorslaggevend volgens mij. Ook zit er nog voldoende progressie in het zwemmen en het lopen. Elke wedstrijd wordt het beter en sneller en die trend hoop ik nog een tijdje door te zetten. Op 8 augustus is de volgende wedstrijd in Leiderdorp. 3 weken hard trainen en dan zien wat er nog meer in het vat zit.. Triathlon Didam3 juli stond de kwart triathlon in Didam op het programma. Ik had nog steeds het goede gevoel van Stiens in het koppie en zat onderweg in de auto stiekem te fantaseren over een plek in de top 20. In een deelnemersveld van meer dan 130 atleten zou dit geweldig zijn. Nieuw voor mij vandaag was dat er niet met wetsuit gezwommen mocht worden. Als de temperatuur van het zwemwater boven de 20 graden komt is dit op enkele uitzonderingen na verboden door de NTB. Dit is voor de meeste zwemmers een nadeel (minder drijfvermogen) maar het brengt de sport wel terug naar de oorsprong. Triathlon hoort een uitputting te zijn. (geen lachende gezichten Tineke!!) De weersvoorspelling beloofde een gloeiend hete dag met temperaturen boven de 30 graden. Natuurlijk heb ik daar geen last van, maar voor een groot deel van het deelnemersveld zou dit nog wel de nodige problemen opleveren. In de morgen had ik nog 2 koppen enorm zoute bouillon gedronken en onderweg in de auto een liter of 3 water. Je moet zout vooraf innemen met deze tropische temperaturen, zodat je je vochtpeil omhoog brengt. Als je alleen maar drinkt vantevoren dan helpt dit niet zo heel erg veel. Je lichaam voert het net zo snel weer af als dat je het naar binnen werkt. Mijn sportdrank (maak ik zelf) had ik ook voorzien van iets extra zout, zodat het sneller opgenomen zou worden door mijn lichaam. Vocht en zout is het devies met dit soort dagen. De start van het zwemmen was nogal chaotisch. Ik ben niet de snelste zwemmer en ben op de buitenkant gestart. Ik zwem liever 20 meter extra dan dat ik in de “griebus” moet vechten om een mooi plekkie. En met 130 man tegelijk starten geeft een hoop drukte. Gevolg hiervan was dat ik pas na 20 minuten het water uit kwam op een 72e positie. Snel wisselen en plankgas op de fiets. Ik wou vanaf de start planken ipv de iets behoudender tactiek die ik de vorige wedstrijden had gevolgd. De thermometer op mijn fietsklokkie gaf een temperatuur aan van 34 graden. Heerlijk zomer. Afzien is een keuze!!! Het fietsparcours was prachtig. Geen rare scherpe bochten, alles overzichtelijk en bijna geen overig verkeer. Tijd van het fietsen was 1 uur 02 en hiermee lag ik op een 28e positie. Het lopen ging vanaf de start lekker. 4 rondes van 2650 meter over een deels onverhard parcours. Slechts 1 waterpostje was de enige smet op de dag. Veel te weinig met deze hitte, maar ik heb er gelukkig geen ongemak door gehad. Looptijd 43 min. 37 sec. en binnen op de 18e plaats met een totaaltijd van 2 uur 9 min en 52 sec. Mooi weer een top 20 klassering, maar wel helemaal naar de klote. DORST!!! Na enkele liters water, mijn herstelshake en nog een paar liters water Fré en Tineke opgezocht die al binnen waren. Fré liep door omstandigheden nog steeds met de rem erop en Tineke weer een mooie prestatie met 1 uur 13 min. 18 sec. Om lekker af te koelen zijn we maar weer in het water gaan liggen. Wat een heerlijke beloning voor een paar uurtjes afzien. Hierna Jos en Samme nog aangemoedigd die aan een halve triathlon bezig waren. Samme een keurige 8e plaats in 4 uur 3 min en Jos keurig 18e in 4 uur 18 min. Fantastisch heren onder deze loodzware omstandigheden. Daarna lekker ontspannen naar huis. Met een enorme glimlach zat ik achter het stuur door de geleverde prestatie. Mijn favoriete radioshow, radio tour de France, is weer begonnen. De tourartiest van vandaag waren the amazing stroopwafels. Uit volle borst heb ik meegezongen: “heb medelij Jet, is er voor mij geen plaats meer in bed“, “ik ga naar Frankrijk” en natuurlijk de klassieker “ome Kobus is zijn linkerbeen verloren” Een mooie sportmaand is aangebroken. Veel plezier iedereen.. 
Triatlon StiensNa 3 weekjes zonder wedstrijd was afgelopen zaterdag de Friese Poort triathlon te Stiens. Onder een stralend zonnetje en een heerlijke temperatuur van rond de 25 graden werd hier een kwart triathlon georganiseerd. Na mijn goede uitslagen in de eerdere 2 triathlons is mijn zelfvertrouwen behoorlijk gestegen en ik was dan ook van plan om ook hier een goede klasserening neer te zetten. Het gat met John Nagelhhout moet kleiner en ik wil Jos van Barneveld dit seizoen verslaan. Samme Steenstra, Fre Adema en Arjen van der Krieke blijven voorlopig nog buitencategorie. Ik kwam afgelopen week een paar uitspraken tegen van een paar toptriathleten die ik hier even wil vermelden. Misschien heeft iemand er iets aan. Ik wel in ieder geval. “You need to get used to operating at a higher level.” – Mark Allen
“It’s not pain, it is managed discomfort.” – Dave Scott
“When I feel like I want to quit — I know that that I’m at the right effort.” – John Hellemans
“Feelings are a choice.” – Scott Molina De wedstrijd ging weer heerlijk. De km. zwemmen ging in 17:02 min. Daarna 42,2 km fietsen in 1 uur 11 min. en de 10,5 km lopen in 43:17 min. Eindtijd 2 uur 13 min en 25 sec. Goed voor een 16e plaats en een 7e plaats in mijn leeftijdscategorie. Speciaal voor Martha moet ik nog vermelden dat er nog wel een dame voor me geëindigd is, maar nadat ik haar naam gegoogled had zag ik dat het geen schande achter haar te eindigen. (scheelt trouwens niet zoveel) Stefanie Bouma heet de dame in kwestie. Volgende week zaterdag ga ik in Didam weer een kwart triathlon doen. Ik hoop het goede gevoel een goed vervolg te geven aldaar. 
Speedman Triathlon Groningen |
