| Met nog 54 dagen te gaan voor de Ironman Frankfurt ben ik al een tijdje bezig mezelf mentaal voor te bereiden op de strijd die die dag geleverd gaat worden. Mijn herinneringen van Almere en de zaken die ik toen direct als aandachtspunten heb opgeschreven moeten mij helpen om in Frankfurt het allerbeste uit mezelf naar boven te laten komen. Één ding ben ik wel van overtuigd: Het wordt vooral een mentale strijd. Hoe diep kan ik gaan en hoeveel pijn kan ik lijden. Van Almere weet ik dat ik vooral op de marathon meer pijn aankan. Toen ik over de finish kwam wist ik meteen dat ik nog veel meer had gekund, maar ja... De ervaring van een Long distance triathlon gaat in ieder geval tijdwinst opleveren. Ik ben die dag in augustus veel meer over mezelf te weten gekomen, vooral in hoeveel ik kan afzien. Hier moet ik mijn voordeel mee doen. Ik ben al geruime tijd bezig met "mindsetting" Als het kloteweer is en ik heb een training van 2 uur dan kan ik het in mijn hoofd voor elkaar krijgen dat ik het op dat moment heerlijk weer is. Na 3 uur op de fiets en verkleumd thuis komen er dan wel de nodige scheldwoorden uit, maar onderweg vind ik ik het lekker. Ook tegen de wind in fietsen beschouw ik als iets heerlijks. Hoe harder hoe waait, des te leuker ik het ga vinden. Ik laat de omstandingheden geen hoofdzaak worden. Kost energie en dat heb ik wel voor andere dingen nodig. Ik ben er ook van overtuigd dat ik me kan focussen op een tijd die denk ik realiseerbaar is in Frankfurt. Ik denk dat het mogelijk is om na 1 uur 10 minuten op de fiets te zitten, na 6 uur aan de marathon te beginnen (fietstijd van 4 uur 50) en te finishen in 9 uur 30. Dan kan ik hopelijk de koffers voor Kona gaan pakken. Ik ben ervan overtuigd dat als ik dit in mijn hoofd zet en ik er echt van overtuigd ben dat dit realiseerbaar is (ook onbewust) dat ik dieper door mijn pijngrens kan gaan dan ik denk dat ik ooit kan gaan. En ik weet ook zeker dat dat nodig is als ik de zo gewilde Hawaiislot binnen wil slepen. 8 juli zullen we het zien. Voorlopig wordt ik wel licht depressief van het weer buiten. Over anderhalve week is de eerste triathlon (in Heerenveen) en ik heb, behalve in Portugal, nog geen meter buiten gezwommen. Het water is nog veel te koud en hier moet snel verandering in komen. Ik heb zon nodig en rap!! | | 
| | Kun je op je 38e, na een leven vol feest, alcohol, sigaretten nog jezelf zetten tot het leven van een sporter? Ik denk het wel. Ik probeer het bewijs te zijn van bovenstaande. Na in 2007 met een dronken hoofd een weddenschap te zijn aangegaan wie het snelst de marathon van Rotterdam loopt met Dick Siersema ben ik "blijven hangen" in een leven van trainen met als volgende doel de Holland Triathlon van Almere in 2011 en verlivolgens mezelf te proberen kwalificeren voor de Ironman op Hawaii 2012. Zwemmen, fietsen en lopen. Voor deze drie onderdelen moet je gaan trainen. Je kunt dit op je eigen manier gaan doen, of je gaat hulp zoeken. Mijn manier is hulp zoeken bij mensen die er verstand van hebben en die heb ik gevonden. Fré Adema, zelf een zeer verdienstelijk triatleet maakt mijn trainingsschema's, inspanningsfysioloog Marianne Vlasveld, 2x wereldkampioene wintertriatlon, assisteert op de achtergrond met het finetunen van de schema's en met haar kennis van inspanningstesten, Johan de Vries van Johan rijwielen zorgt voor een stel fantastische fietsen waarop ik mijn trainingen en wedstrijden fiets en Frank Huisman van Tri-experience zorgt ervoor dat ik een waterrat wordt. Tenslotte wil ik mijn vrouw Karin bedanken. Zij vindt mij in principe volslagen idioot met wat ik doe en dat mijn fiets de hele winter in de kamer staat en dat ik dag in dag uit in weer en wind toch ga trainen en dat ze ook mijn progressie moet aanhoren en die toch uiteindelijk ook wel weer trots is op mijn vasthoudendheid en mijn vastberadenheid om te slagen in de triathlonsport. Tot slot kan ik het iedereen aanraden om meer te gaan bewegen. Je wordt er fit van en je voelt je er goed bij. |
