Het is 1 januari 2012. Ik lig op de bank en mijn gedachten gaan terug naar wat er het afgelopen jaar is gebeurt. Het was een bewogen jaar, waarin ik iets heb gepresteerd wat ik tot 2 jaar geleden niet voor mogelijk had gehouden dat ik het kon. Door het volbrengen van de Holland triathlon is een jeugddroom voor me uitgekomen. 10 uur en 25 minuten is een droomtijd voor mij, die ik me nooit voor mogelijk had gehouden. En dat met maar 1,5 jaar trainen. Toen mijn plan ontstond om de Holland triathlon te doen zat ik te kjiken naar een tijd onder de 12 uur. Volgende doel is om me te kwalificeren voor Hawaii in oktober. Dit moet gebeuren in Frankfurt op 8 juli. LEEF JE DROOM! Ik was tot een paar jaar geleden veel te behoudend om dit soort plannen te proberen uit te voeren. Angst om te falen denk ik en angst voor het onbekende. Nu zie ik dat anders gelukkig. Mocht het niet slagen dan is er geen man overboord. Dan heb ik wel een prachtige Ironman wedstrijd in Frankfurt in de benen en weer een ervaring rijker. Wat ik ook rijker ben gewore den afgelopen jaar is de regenboog. Ik begin er nu pas over en ik heb het er nog met niemand over gehad. Ik wou het moment een tijdje voor me houden, omdat het voor mij een prachtige ervaring was en een ander het misschien niet begrijpt. Toen ik in Almere aan de laatste 5 km's over de Gooimeerdijk begon stond ie aan de hemel. Recht boven Almere Haven waar de finish lag en waar mijn moment van geluk en glorie lag. Tranen rolden over mijn wangen toen ik hem zag. Ik wist zeker dat ik het ging halen en de zware beproevingen van 40 weken trainen in weer en wind schoten door mijn hoofd. Hoe kan het dat pijn en geluk zo dicht bijelkaar liggen, want ongeveer elke vezel in mijn lichaam deed zeer en smachtte naar rust. De laatste km's gingen in een roes. Pijn voelde ik eigenlijk niet meer, ik was verdoofd door een gelukzalig gevoel dat ik niet kan beschrijven. 2011 zal ik NOOIT vergeten. En ik krijg nog steeds bij elke regenboog het warme gevoel dat ik had toen ik hem in Almere zag. En ik heb de pot met goud gevonden die eronder lag..... | | 
| | Kun je op je 38e, na een leven vol feest, alcohol, sigaretten nog jezelf zetten tot het leven van een sporter? Ik denk het wel. Ik probeer het bewijs te zijn van bovenstaande. Na in 2007 met een dronken hoofd een weddenschap te zijn aangegaan wie het snelst de marathon van Rotterdam loopt met Dick Siersema ben ik "blijven hangen" in een leven van trainen met als volgende doel de Holland Triathlon van Almere in 2011 en verlivolgens mezelf te proberen kwalificeren voor de Ironman op Hawaii 2012. Zwemmen, fietsen en lopen. Voor deze drie onderdelen moet je gaan trainen. Je kunt dit op je eigen manier gaan doen, of je gaat hulp zoeken. Mijn manier is hulp zoeken bij mensen die er verstand van hebben en die heb ik gevonden. Fré Adema, zelf een zeer verdienstelijk triatleet maakt mijn trainingsschema's, inspanningsfysioloog Marianne Vlasveld, 2x wereldkampioene wintertriatlon, assisteert op de achtergrond met het finetunen van de schema's en met haar kennis van inspanningstesten, Johan de Vries van Johan rijwielen zorgt voor een stel fantastische fietsen waarop ik mijn trainingen en wedstrijden fiets en Frank Huisman van Tri-experience zorgt ervoor dat ik een waterrat wordt. Tenslotte wil ik mijn vrouw Karin bedanken. Zij vindt mij in principe volslagen idioot met wat ik doe en dat mijn fiets de hele winter in de kamer staat en dat ik dag in dag uit in weer en wind toch ga trainen en dat ze ook mijn progressie moet aanhoren en die toch uiteindelijk ook wel weer trots is op mijn vasthoudendheid en mijn vastberadenheid om te slagen in de triathlonsport. Tot slot kan ik het iedereen aanraden om meer te gaan bewegen. Je wordt er fit van en je voelt je er goed bij. |
